Ik heb deze tool toegepast bij P., een man van 35 jaar. Hij was aanvankelijk wat gegeneerd om te tekenen ("ik kan niet tekenen") omdat het al lang geleden was, en dit hem deed denken aan de tekenles in de middelbare school. Maar steeds meer begon hij er plezier in te krijgen, ook al omdat de waterverf nieuwe effecten losmaakte.
Ik heb deze activiteit uitgevoerd met een jongen van 12 jaar. Hij was erg gemotiveerd. Hij gaf veel inbreng en had veel ideeën om zijn maquette vorm te geven. Ook het praten ging vlot. Enkel het kleven van de blokjes ging minder goed, maar hierbij heb ik hem geholpen.
Hij vertelde mij nadien dat hij dit morgen opnieuw wou doen tijdens de ondersteuning die ik vrijdag met hem en zijn zus geef. Hij gaf mij nog namen van blokjes die ik ook zeker nog mag meenemen volgende keer. Hij is zelf erg trots over het eindresultaat, hij wou het de volgende dag ook meenemen naar school.
Ik heb deze tool toegepast op W. een klasgenote van 20 jaar. Ik heb haar leren kennen tijdens ons ondersteuningsplan. W. vindt het niet leuk om over haar familie/ gezinssituatie te praten, ze heeft een moeilijke periode achter de rug en vindt het lastig om daar terug aan te moeten denken.
Ik heb haar voorgesteld om eens een uurtje tijd te maken om samen haar gezinssituatie te onderzoeken. Ik wou meer over haar te weten komen en hoe ze zich voelt. Ze vond dit een onrechtstreekse en leuke manier om vragen te stellen.
Ik heb deze tool toegepast bij K., een jongen van 12 jaar die in een voorziening woont. Ik heb K. leren kennen op mijn stage toen ik vaak met hem samenwerkte in de boerderij.
Hij is een heel onzekere jongen, hij twijfelt vaak om aan iets mee te doen en is heel verlegen. In het kringgesprek in de leefgroep zal hij weinig zeggen, tenzij je hem aanspreekt.
Ik heb K. voorgesteld om eens een uurtje tijd te maken om samen zijn krachten te onderzoeken omdat ik erin geloof dat hij heel wat te bieden heeft. Hij vond dit een goed idee, als hij maar niet moest zingen.